ommezwaai naar het worden van Sjamaan Deel 2 - paranormaal.blog.20100218

Sjamaan Miranda kennen we allemaals als deelneemster nog van Het Zesde Zintuig maar Miranda heeft meer gedaan. Vandaag deel 2 van een persoonlijk verhaal over haar tijd in Gerlos Oostenrijk, de intro gaat over haar leven en ommezwaai naar het worden van Sjamaan en deel 2, erg leuk over haar tijd als Skileraar in Oostenrijk wat je vandaag kunt lezen. Op eigen wijze leren we kennismaken met Miranda en ch we zijn toch ook maar gewoon mensen niet dan?

Dit is mijn autobiografie als skilerares in Gerlos.

Wie droomt niet na zijn wintersportvakantie over die mooie besneeuwde bergen, de gluwein, het vriendelijke GruB Gott en natuurlijk niet te vergeten; je adembenemende bruingebrande skileraar. Diegene waar je nachten over droomt en je maagzuur veroorzaakt, bij het feit, dat hij jou allang is vergeten.

Maar hoe is eigenlijk het leven van zo'n skileraar? Wat is nu de werkelijkheid achter dat glamourpakje en het door de zon gekleurde gezicht? Alles behalve wat het lijkt.

Met mijn broer Oscar ging ik met de beste skileraar van Gerlos diepsneeuw skieen. Een tak van skieen die we niet in voldoende mate, in onze ogen, beheersten. Het was een heerlijke dag. De zon stond hoog aan de blauwe hemel, de sneeuw weerkaatste tintelend de warme zonnestralen. De tocht met de skileraar was prachtig. Dwars door de bossen, langs en over dichtgevroren riviertjes en natuurlikjkniet te vergeten, het echte tiefschnee fahren.

De skileraar was onder de indruk van onze prestatie's en vroeg waar we dat hadden geleerd. Wel, beiden stonden mijn mijn broer en ik op respectievelijk 8 en 6 jarige op de latten. Natuurlijk zoals veel van het kleine volk, maakten we dikwijls mijn ouders het leven zuur door te zeuren dat we niet wilden skieen. De eerste 4 jaren kregen we les in Solden. De resterende jaren rommelden we zelf wat aan en keken af van de klasjes op de skipiste. Het perfecte skieen hebben we dus in feite zelf aangeleerd.

De skileraar adviseerde ons om ons het komende seizoen als skileraar in te laten schrijven. We mochten hem als referentie opgeven. Stomverbaasd maar natuurlijk verrukt keken we hem aan. Skileraar!! Wij, in zo'n glamourpakje? Te gek voor woorden gewoon. Na de vakantie schreven we een brief naar de skischoolleider Roland Wanner. Vermeldde hierin onze 14 jaren ski ervaring, kennis van de buitenlandse talen en onze referentie niet te vergeten met pasfoto's bij gesloten.

Pas in november kregen we bericht dat de skischool ons graag in hun team wilden opnemen. De skikurs zou aanvangen op zondag 16 december. Samen reden mijn broer en ik met een volgeladen auto naar Gerlos op 14 december. Voor het eerst zonder ouders op (werk)vakantie en in spanning voor de onwetende gebeurtenissen die plaats zouden gaan vinden.

Na 12 uur autorijden kwamen we uiteindelijk aan en gingen op zoek naar onze kamervoorziening. Daarvoor kwamen we bij de baas van de skischool Wanner die vanaf het moment dat hij zijn deur opende ons bijzonder arrogant en minderwaardig behandelde. Totdat hij mijn broers rode BMW 316 zag staan. Als een blad van een boom veranderde zijn lange uitgestreken gezicht in een brede vriendelijke glimlach. Vol ijver zocht hij naar een slaaplaats voor ons.

In eerste instantie werd mijn broer geplaats in de kelder van een pension. Een grote ruimte waar 4 jongens en twee meisjes bij elkaar moesten slapen. Ik moest naar de andere kant van het dorp in een kamer met 3 andere meisjes.

Op ons agrument dat we maar 1 auto hadden en dus graag samen wilden zijn op dezelfde plaats, werden we in een 1 persoonskamer gestald, 4 hoog, zonder lift en een bijzet bed dat alles weg had van een hangmat.

Diezelfde avond troffen we in het als enige geopende restaurant een nieuwe groep skileraren die al volop in de wintersport stemming waren en ons achterdochtig aankeken. Op enkele van ons als nieuwe onervaren skileraren gestelde vragen reageerden ze venijnig en probeerden ons te kleineren. We begrepen logischerwijs niets van hun vijandigheid. Later kwamen we daar wel achter. Het was pure rivaliteit en concurrentie strijd.

De eerst volgende dag, het lange autorijden zat ons nog in de benen, moesten we om 10 uur op de Ubungshang zijn. De liften werkten nog niet en daar er net sneeuw was gevallen moesten we de gehele dag met onderbreking van een uur middagpauze, sneeuw stampen met onze ski's. Natuurlijk waren we lichtelijk verontwaardigd over de aanvang van de Skikurs fur Schilehrer. Dat hadden we ons toch wel anders voorgesteld.

Om 18.30 uur werden we geacht bij elkaar te komen in een schoolzaaltje van het school/postkantoor gebouw van het dorp. Ook nu was er weer geen vriendelijk woord te vinden, vooral niet van onze vier Hollandse vrouwelijke collega's die als een clan bij elkaar zaten.

De theorielessen die avond duurde tot 21 uur. Het was wel leerzaam. Met behulp van een projektor zagen we hoe onze houding op de ski's moest zijn bij het maken van de Plugbogen, etc. Doch zo'n hele dag was toch behoorlijk vermoeiend, vooral door de wisseling van de lucht en omgeving.

De volgende dag na weer een tijd gestampt te hebben, begonnen de uiteindelijke lessen in het lesgeven.

Buiten de houding op de ski's werden alle facetten behandeld van groep 3 t/m 5. Alles in het Duits natuurlijk.

Wij, het Hollandse groepje bestaande uit de vier meiden, mijn broer en ik kregen les van Jorgy. Alles duidde meer op het werk van een kleuterleidster dan van een skileraar. Pret hebben we zeker wel gehad daar Jorgy zich geheel uitleefde met allerlei soorten spelletjes, Hollandse liedjes, die wij allang vergeten waren. Helaas bleef de onzinnige antipathie van onze Hollandse collega's. De Oostenrijkers, Australiers en Nieuw-Zeelanders waren een stuk aardiger.

Op de derde dag van de skikurs konden mijn broer en ik 's avonds niet naar naar de theorielessen daar we een belangrijk telefoontje verwachtten van onze ouders. De volgende morgen werden we door de chef van de oefenweide Hans, afgesnauwd en het ons ingepeperd dat we die cursus weliswaar gratis kregen, maar dat wel van ons werd verwacht aanwezig te zijn en dat we niet op een luie vakantie hoefden te rekenen als skileraar. Dat wisten we dan ook weer.

Pas de laatste 2 dagen voor aanvang van de kerstvakantie kwamen de skileraren die al meer dan een seizoen ervaring hadden. Allen tesamen telden de skischool nu minstens 70 Roten Adlers von Gerlos.

Op 22 december kregen we de gehele dag Schulefahren ofwel les in skieen. Ook moesten we een test afleggen die beslissend zou zijn voor welke groep je geschikt zou zijn. We moesten laten zien in welke mate we parallel konden skieen. Eindelijk! Daar hadden we zo lang opgewacht. Zalig was dat om eindelijk je benen weer eens ritmisch te kunnen laten bewegen naar je eigen gevoel. Alleen was de afdaling te kort om het plezier nog aangenamer te maken.

Dat gold echter niet voor iedereen....

De Oostenrijkers gingen natuurlijk allemaal prima naar beneden. Zo ook mijn broer en ik. We kregen zelfs complimenten van de altijd stugge Hans. De Hollandse kliek kreeg echter stevige kritiek. Een van hun, Monique, die altijd de grootste mond had was nu degene die amper in plug naar beneden durfde te gaan. Was is doch loss? vroeg een onstelde Hans. Zij heeft die vertoning wel later geweten.

Ook zondag, bij aanwezigheid van te weinig kinderen waren we weer de pineut voor het schulefahren. We baalden behoorlijk. We moesten als collega's om de beurt voor de groep gaan staan en in volgorde lesgeven. Iedereen hielp elkaar want bij de Duitse uitdrukkingen zoals schuss, schragfahrt, plugbogen, mittalage etc vergat je nogal eens de volgorde van de betekenis ervan. Toen mijn broer de leiding had gingen weer de Hollandse meiden hem dwarsbomen. De andere groep hielp hem wel.

De maandag was het zover. Bij de verzamelplaats wachtten we de indeling gespannen af. De Oostenrijkers kregen de hoogste groepen. Monique, Marion, Anne en Lia kregen groep 5 met kinderen van amper 3 a 4 jaar oud. Met vooruitgeschoven borst liepen ze gezichten naar Oscar en mij te trekken. Zij hadden een groep. Wij werden pas later ingedeeld. De grootste grap was het aanzicht van de bittere teleurstelling en nijd van de "clan" toen ze vernamen dat we beiden een groep 4 met kinderen tussen de 6 en 11 jaar hadden gekregen.

Daar stonden we dan. Voor het eerst voor zo'n skiklasje. De twaalf kinderen gapen je op zo'n moment gelaten aan. De ouders keuren je. De eerste dag was wennen, vooral als je van huis uit al niet zo'n haantje de voorste bent hetgeen je toch moet zijn met dat ondeugende kleine volk.

Dit was dus de eerste dag dat we onze nieuwe ski outfit als skileraar droegen. Deze flitsende en verplichte uitrusting was een behoorlijke aantasting aan ons budget. Het rode jasje, bestemd voor het lesgeven op de piste en maximaal geoorloofd te dragen tot 18 uur, het wijnrode rood/witte skie jack, bestemd voor na zessen, de rode pullover en de skileraar muts kostte ons totaal 360 gulden. Dit zou worden ingehouden op ons nog te verdienen salaris.

Dit betekende voor ons geld bijleggen daar we ieder voor 6 dagen lesgeven op 6 betaalde werkuren per dag 231 gulden per week verdienden. Wel hadden we mazzel dat we de hotelkamer niet hoefden te betalen. Wanner betaalde 80 shillingen per dag voor die kamer gedurende het geheel seizoen. In de meeste restaurants konden we voor 45 shilling een skileraar maaltijd krijgen. Echter merendeels bestond deze uit sauerkraut met worst of patat met altijd soep vooraf en twee eetlepels salade na. In de discotheken betaalden we de helft voor de consumptie's.

's Ochtends om kwart voor tien moesten we op de verzamelplaats aanwezig zijn en de kinderen van 9.50 tot 12 uur trachten wat van het skieen te leren. Ook van 12 tot 14 uur. Elke middagpauze van 12 tot 14 uur was er Mittagsbetreuung ofwel middag eten. Opletten dat je alle kinderen om je heen hebt en babbelend en geconcentreerd met ongeveer 12 kinderen naar het restaurant wandelen. Zorgen dat ze alle jassen en mutsen weer bij zich hadden.

Ook hier was het eten belabberd. Mini maaltijden voor de skileraar. De kinderen raakten merendeels het eten niet aan.

In de kerstweek spraken mijn broer en ik na 2 lesdagen af om naar een grotere berg te gaan. Toen we na het skieen onze declaratie (een papiertje waarop je je naam, leraarnummer, aantal kinderen die je les hebt gegeven, welke skigebied je die dag hebt gehad en de volgende dag zal nemen, soort groep) wilden inleveren bij de skischool stond er voor Oscar een boete te betalen van 200 shilling. Na verluid bleek dat een pupil toch die dag naar de Ubingshang was gekomen en zijn vader de chef van de piste Hans voor alles en nog wat had uitgemaakt. De fout lag zeker niet bij Oscar. Laaiend waren we. Dit was onredelijk. Pure zakkenvullerij want wie stopt immers de boete in zijn zak. Juist, Wanner. We stelden de skischool voor of die boete te laten vervallen (ons dagloon was 250 shilling) of we zouden beide onze skileraarpas inleveren. Ze zouden dan 21 kinderen bij andere klasjes moeten gaan voegen.

Op 31 januari moesten alle skileraren een opgezegd versje opdreunen aan Unsere Gaste en daarna met zijn allen achter elkaar met brandende fakkels de Ubungshang in plug af skieen. Dat gaf een typisch romantisch wintersport aanzicht. Wat de gasten niet zagen was dat we de grootste moeite hadden om met fakkel en al niet zonder te vallen op de ijzige piste, beneden te komen. Dat mijn broer achter me ging skieen omdat een van de Hollandse clan haar brandende fakkel bewust steeds bijna in mijn haren wilde stoppen onder de mom dat ze uitgleed....

Buiten kleine kinderen vanaf 2 tot 15 jaar heb ik ook volwassenen gehad. De eerste keer was onvergetelijk. Ook nu weer had de Hollandse "clan" als eerste de groepen met kleine kinderen. Weer was er die arrogantie die nooit is weggegaan bij deze, naar later bleek, steuntrekkende skileraren.

Mijn broer was inmiddels terug naar zijn werk in Nederland gegaan. Ik dacht werkelijk dat ik nu eens een week geen les hoefde te geven en zat al helemaal te dromen dat ik nu ongestoord de helling in mijn eigen tempo af kon suizen. Op een gegeven moment werd ik via de luidspreker bij Wanner geroepen. Hij deed altijd de indeling van de volwassen groepen.

Vol verbazing liep ik naar hem toe. Nog groter was mijn verbazing toen ik 27 volwassenen van groep 4 toebedeeld kreeg in de leeftijd varieerend van 22 tot 46 jaar. Moest ik die allemaal tegelijk lesgeven?! schoot het door me heen. Ik, de slechthorende. In twee groepen verdeelde ik de "collone" daar anders niemand meer aan de beurt kwam. Reuze gezellig was dat.

Mijn moeder was overgekomen. Sja als Jehovah's Getuige meisje had ik natuurlijk nu mijn moeder als chaparonne bij me op mijn hotelkamer. Zij vergezelde me altijd bij alle klasjes. Met deze groep die merendeels bestond uit Friezen hielden we dagelijks apres-ski tot 21 uur. Nu bleek toch wel de mentaliteit van de Freundliche Osterreichers.

Hast du es Erwachsene?? de verbazing was groot want die waren normaliter alleen voor de Oostenrijkers zelf weggelegd. A la minuut kreeg ik de grootste schnitzel die ik ooit in het dorp had gezien met ongevraagd een halve liter cola. Normaal kreeg ik dat niet al wilde ik daar extra voor betalen.

's Avonds na de apres-ski kreeg ik gratis mijn eten. We polonaisden dwars door de keuken en zwembad heen, maakten elke dag apres-ski 2 1/2 uur langer dan normaal. Hiervoor werd je natuurlijk niet betaald maar was het wel part of the job. Zo ook de wekelijkse prijsuitreikingen. Ook onbetaalde pret. Kortom, als skileraar werk je echt meer dan de zes betaalde werkuren per dag. Soms hadden we een dag niet eens vrij tussen de twee weken in. Als we dat wel hadden, ging ik met een groepjes Australiers wisbi en diepsneeuw skieen. Bovendien kregen we twee maal per week Schule fahren. Dit was een les van half 9 tot half 10 's ochtends voor de skileraren en hadden we elke maandagavond een uur vergadering bij Wanner die ons instruktie's gaf hoe we bijvoorbeeld moesten reageren als er Duitse toeristen kwamen. Hij zei; een Nederlander zegt, alsjeblieft hier is mijn zoon, vermaak hem maar deze week. De Duitser zegt; hier is mijn zoon, hij is Weltmeister.

Het is ook nog eens een prestatiegerichte arbeid. Monique had al snel bronchitis, een jongentje van 7 jaar kreeg een sleutelbeen breuk en ze haalden de nachten door tot 7 uur in de ochtend in de disco. Zij werd naar huis gestuurd.

Het lesgeven was natuurlijk ook vaak plezierig. Bij de eerste twee dagen testten de kinderen je voortdurend en werken zelfs met alle reserves die ze hebben, je tegen.

Een ding heb ik toen wel geleerd. Met altijd lief en aardig op te treden bereik je veelal niets. Juist door afwisselend op de goede momenten aardig dan weer streng op te treden, het gevoel los te maken voor het streven naar beter, zijn de prestatie's van de kinderen vele malen hoger dan bij een "juffie"die elk moment bij een huilend kind haar armen troostend heen slaat.

Leeftijd speelt hierbij geen rol. Het geldt voor kinderen vanaf 2 jaar. Ook wilt het kind meer presteren als je hen verteld dat jezelf ook op die leeftijd bent begonnen en dat ze na enkele jaren op mijn plaats kunnen staan.

Of dat hun ouders erg hard moeten werken om zo'n duur weekje wintersport te kunnen betalen en dan natuurlijk wat graag leuke vorderingen zouden willen zien.

Al deze middelen hebben ervoor gezorgd, dat "mijn" kinderen aan het einde van een lesweek zich veel beter op de ski's konden bewegen en dat zelfs een beginnend groepje 5 van allemaal kleuters van 2 tot 4 jaar de berghellingen af zoefden.

Ik week af van de normale manier van lesgeven. Ik hield absoluut niet van kinderen die de berg afgingen zonder toestemming. Eistte discipline en was zeker vaak niet de aardigste. Echter, door mijn manier van lesgeven gingen ouders van andere groepen vragen of ze hun kinderen bij mij in de groep konden krijgen aangezien daar orde en discipline heerste en bovenal...ze leerden te skieen.

Geen kinderlied heb ik ooit geleerd in mijn jeugd. Eenvoudigweg, ik hoorde ze niet en mompelde vroeger maar wat mee. Dus aan mij was het niet besteed om met 2 jarigen kinderspelletjes te gaan doen. Ik kwam om les te geven, ongacht wat de leeftijd was van de kinderen. Door deze opstelling was ik toen de enige Nederlandse die volwassen kreeg.

Het was een onvergetelijke ervaring waar ik zeker niet rijk van ben geworden in de letterlijke zin. Mijn ongeduldige gedrag heb ik behoorlijk in moeten tomen en ben daardoor veel rustiger geworden. Als ik nu in Frankrijk op wintersport ben, zie ik daar hoe de Franse skileraren les geven. Discipline en orde, dat geeft rust en harmonie.

Ik kan het iedereen aanbevelen als je een leuk seizoen in het buitenland wilt wonen en werken en je Duits goed wilt ophalen. Het kan je later zelfs bij een kantoorbaan van pas komen, zoals bij mij.

Verwacht echter niet dat je vaak gratis en onbekommerd kan skieen want daar steekt Wanner wel een stokje voor.

Copyright Klaarhelder en Isabel Blanco mbt tot alle stukken uit de rubrieken columns, tv, voorspellingen, dossier en dossier Vaatstra, wetenschappers, mediums, interviews, films, oude doos, paravisie, nieuwtjes allerlei, beursagenda, religie en spiritualiteit, spookhuizen, sektes , tip van de week en alle andere stukken muv sapaho en vredesduif, alle rechten zijn overgedragen januari 2010 en gelden vanaf dat moment.

0
0
0
s2smodern