ommezwaai naar het worden van Sjamaan deel 1 - paranormaal.blog.20100216

Sjamaan Miranda kennen we allemaals als deelneemster nog van Het Zesde Zintuig maar Miranda heeft meer gedaan. Vandaag deel 1 van een persoonlijk verhaal over haar leven, de intro gaat over haar leven en ommezwaai naar het worden van Sjamaan en deel 2, erg leuk over haar tijd als Skileraar in Oostenrijk. Op eigen wijze leren we kennismaken met Miranda en ch we zijn toch ook maar gewoon mensen niet dan?

Als klein meisje had ik al een grote fascinatie voor de natuurgeneeskunde. Waar een ander nu Harry Potter zou lezen. Op die leeftijd las ik Dr. A. Vogel boeken. Het was en bleef een grote hobby van me. Mijn interesses verlegden zich naar de psychologie waardoor ik op mijn examenlijst zelf de boeken van Freud en Jung had gekozen.

Door mijn slechthorendheid was ik een ster in het observeren van mensen geworden. Spraakafzien noemen ze dat. Alleen heb ik dat mezelf aangeleerd. Vol verwondering aanschouwde ik de grote wereld en kwam tot de conclusie, dat wat mensen vaak zeiden helemaal niet overeen kwam met wat ik van hun gezichten af las. Dagboeken vol met mijn filosoferen en herbeleven van de dagelijkse gebeurtenissen pende ik jarenlang vol. Mijn dagboek was mijn psychologische uitlaadklep.

Ik studeerde verder voor boekhoudster, maar bleef al die jaren in mijn vrije tijd natuurgeneeskunde en later ook de bloesem therapie erbij studeren. Verder bekwaamde ik me in de bioresonantie. Alles nog altijd vanuit hobby oogpunt. Mijn moeder zei altijd. Daar moet je je werk van maken, maar ik overtuigde haar dat je daar echt niet goed je brood mee kon verdienen.

Mijn fascinatie lag ook bij het spirituele. Mijn opa van moeders kant was vroeger hypnotiseur en magnetiseur geweest, maar moest door toetreding tot het geloof van de Jehovah's Getuige hiermee stoppen want het was in hun ogen occult.

Verhalen van mijn moeder, dat mijn opa over een gloeilamp kon strijken en de lamp licht ging geven zonder electriciteit. Het strijken over een open been die daarna genas. Prachtig vond ik dat.

Mijn vader was op een gegeven moment achter zijn paranormale gaven gekomen en begon met mij een praktijk in de natuurgeneeskunde. Hij werkte als sjamaan en ik met bioresonantie en natuurgeneeskunde. Nog steeds zag ik het allemaal als hobby.

Dat het paranormale echt bestond zag ik wel aan mijn vader al geloofde ik niet dat iemand ooit echt de toekomst kon zien. We gingen samen naar de paranormale beurs en ik liet een aura foto maken. Ook ging ik op consult bij een helderziende. Beiden vertelden dat ik later als helderziende zou gaan werken. Eerlijk gezegd lachtte ik ze nog net niet in hun gezicht uit. Ik geloofde er niets van.

Een periode ging voorbij. Bij mijn moeder werd toen de diagnose hersentumor geconstateerd. Drie weken voor haar overlijden werd mijn vader vrijwel dagelijks door het ziekenhuis opgeroepen, omdat ze vreesden dat het afgelopen zou zijn. Elke keer zei ik nee, het is nog niet zo ver. Twee weken voor haar overlijden kreeg ik hoofdpijnen van andere mensen. Blijkbaar nam ik dat over. Een hele rare gewaarwoording. Dat werd steeds sterker naarmate de weken vorderde. Toen mijn vader werd gebeld op 17 mei 1999 zei ik, nu is het zo ver en mijn moeder overleed inderdaad diezelfde dag aan het begin van de avond.

Diezelfde dag werkten mijn vader en ik samen. Op dat moment had ik mensen vast voor de behandeling met resonantie en voelde ik hun pijnklachten in mijn lichaam. Liet ik ze los, was het meteen weg.

De dag erna was Felix Wilbrink van de Telegraaf bij ons in de praktijk om een klein artikel over onze praktijk te schrijven. Ik wist niet wat me overkwam. Dingen voelen die ik nog nooit had gevoeld. Bovendien waren mijn vader en ik zo stuk, dat we beiden heel verstard waren en geen woord durfden te reppen over mijn moeders overlijden. Bang om helemaal door onze knieen te gaan. Het werd dan ook een vreemd interview.....

In de loop van de jaren werden mijn gaves sterker en kwamen er steeds meer bij. Mijn vader stopte en ik ging alleen verder. Doordat hij stopte, zijn mijn gaves in vogelvlucht gegaan. Jaren heb ik het daarna nog steeds als hobby gezien. Heb mezelf vele jaren niet herkend, want ik ben een compleet ander persoon geworden dan die ik ooit was geweest.

Waar het geloof altijd iedereen mee bang maakte; niet mediteren omdat de duivel in je kan gaan komen....nu gebruik ik elke avond een chakra balancing CD om terug in mezelf te komen.

Waar zij zeiden; toekomst zien is waarzeggerij en dus roep je demonen op....zeg ik....zie jij ze? Ik niet en heb ze ook nog nooit gezien. Wie is er dan bang voor wie of wat?

Nu is het spirituele niet meer een onderdeel van mijn leven, maar is mijn leven. Ik kan niet meer moeder zijn zonder ook sjamaan te zijn. Dingen die je zegt, zijn altijd helderziende uitspraken die vanzelf gaan. Mijn bewustzijnsniveau is altijd anders dan een normaal persoon.

De angst om het helderziende toe te staan, om dat te verkrijgen en het besef nu. Dat het zo'n mooie gave is waar je niet alleen jezelf maar ook vele andere mensen mee kan helpen. Het toekomst zien...waar ik nu van weet, dat het echt bestaat.

Mijn leven is na het overlijden van mijn moeder zo sterk spiritueel geworden, dat ik elke dag, dag en nacht zowat vlieg door de tijd. De tijd ben ik dan ook echt kwijtgeraakt.

De sjamaanse dromen die ik zo vaak heb met de ene keer voorspellende en de andere keer symbolische dromen. Helderzien met gesloten ogen.... Het is een moeizaam en zeer eenzaam proces geweest om te zijn wie ik nu ben geworden.

Ik heb een rare jeugd gehad. Had mijn eerste renpaard op mijn 9e jaar. Hielp mijn ouders volop met de huur en verhuur van hun kamerverhuurpanden en het kopen en verkopen van hun onroerend goed op de leeftijd dat andere meisjes volop aan het feesten waren in hun puberteit. Plichtsbesef heeft altijd hoog in mijn vaandel gestaan.

Mede door mijn opvoeding in het geloof.

Jong heb ik vele sporten beoefend waardoor ik amateur jockey en skilerares ben geworden. Mooie ervaringen die mij hebben laten zien, dat die wereld leuk was. Echter de leefwereld als sjamaan is zoveel warmer en zinvoller. Het leren loslaten van alles. Ik ben al gegeven aan de macht die mijn lot regeert, en hecht mij aan niets, zodat ik niets te verdedigen heb. Ik heb geen gedachten, zodat ik kan zien. Ik vrees niets, zodat ik mijzelf kan herinneren. Vredig en onthecht. Laat de Adelaar mij gaan. De vrijheid tegemoet.

0
0
0
s2smodern