Donderdagavond 6 april presenteerde Sjamaan Miranda haar boek bij Paagman vestiging Fred, Frederik Hendriklaan 217.

 

 

 

 

Wolken sparen

Vreemde mensen in flapperende gewaden,
sjokken door de straten van mijn stad.

Vreemde mensen met vreemd gekleurde haren,
lopen door de straten van mijn stad.

Vreemde mensen met verlichte wieltjes onder de schoenen,
glijden door de straten van mijn stad.

Vreemde mensen met boze blikken,
chagrijnen door de straten van mijn stad.

Vreemde mensen met petjes achterstevoren,
zoeken gouden kettinkjes in de straten van mijn stad.

Vreemde mensen met witte draadjes uit hun oren,
lopen eenzaam door mijn stad.

Vreemde mannen met een knotje,
lopen stoer door de straten van mijn stad.

Vreemde vrouwen met een piercing door de ziel,
lopen door de straten van mijn stad.

En daarom ben ik wolken gaan sparen,
zodat ik die wolken weg kan doen.

Daardoor de lucht weer op laat klaren,
boven dit land waarin ik niet meer wil zijn,
om een toekomst te hebben,
die er nooit was.

Toekomst als nooit tevoren,
met uitzicht op alleen maar vreugd.

Een toekomst die niemand zal storen,
wat mij betreft in eeuwige jeugd.

Zoals wolken die niet oud kunnen worden,
maar toch zo mooi de hemel bevolken.

Hun plek daar hebben zonder weerslag,
omdat in de hemel alles mag.

Wolken, als dromen gaan vlug voorbij,
of blijven even hangen,
maar gaan dan toch weer.

Wolken kunnen doen wat ze willen,
ze zijn voor eeuwig vrij,
en niemand doet de wolken zeer.

En als dan een wolk een andere ontmoet,
met flapperende gewaden of gekleurde haren.

Met wieltjes of een boze blik,
met een petje achterstevoren of draadjes uit de oren.

Met een knotje op of een piercing door de ziel,
dan kan zo een wolk er gewoon bij horen.

Zonder dat de anderen zich aan hem storen,
en steeds vaker moet hij dan huilen.

Daarom ben ik wolken gaan sparen,
om de lucht weer op te klaren.

 

"Het ijs is dun, maar hard als steen.

Terug naar je eerste jaar,
want je was nog niet klaar,
geen schijn van kans,
in je wankele levensdans,
want je bent er voor de mensheid,
een niet voor de geaardheid.

Wordt maar eens wakker vandaag of zo,
er gingen je miljoenen voor,
die zichzelf ook kenden,
door en door.

Dus als je jezelf een zetje geeft,
terwijl je omkijkt en een beetje beeft,
maak je dan weer vrede,
tenminste dan met jezelf,
want je bent de enige in jouw rij,
met dingen doen,
die moeten,
of met in je geheugen wroeten,
doe je als een suikerspin,
een hap en je springt weer de leegte in,
met het zoet dat je papillen raakt,
maar zoet smaakt pas zoet,
als je weet,
hoe bitter smaakt.

Een rondje kun je nu schaatsen,
terwijl het kraakt onder je voeten.

Gewoon jezelf zijn,
gewoon niets moeten.

Met de zon,
die straalt in je ogen,
de overkant...dat zul je pogen,
daar is het verhaal,
dat in het heden staat,
op het toneel van vandaag en niet later,
als de enige gast in je eigen theater.

Het is is dun en hard als steen,
maar je glijdt er hoe dan ook,
toch overheen."

Door Victor Meijer

Vriendschap

Vriendschap kun je niet kopen,
en vriendschap vind je niet uit.

Je kan het ook niet lenen,
maar het kost je geen duit.

En als je het treft,
en jij dan beseft.

Dat je het vindt in je hart,
dan weet je meteen.

Ook al ben je van steen,
dit is niet te koop op de markt.

Want wat zou het leven toch saai zijn en leeg,
als er niemand zou wezen die echt om je geeft.

Een maat of een gabber,
een vriend of vriendin.

Op wie je kan bouwen door weer en door wind,
iemand die weet wat liefde is,
Dat is iemand die echt van je houdt.

Nee,
vriendschap kun je niet kopen,
en vriendschap vind je niet uit.

Je kan het ook niet lenen,
maar het kost je..........geen duit.

Door Victor Meijer

0
0
0
s2smodern