De jongedame heeft een pittige innerlijke reis afgelegd.
De eerste keer zat ze stil op mijn praktijk bankje. Keek stoïcijns voor zich uit en maakte weinig oog contact.Vrijwel onpeilbaar kwam ze over.
Onpeilbaar voor anderen, maar ook voor zichzelf.
Voor mij echter niet.
Ze zag anderen die in haar buurt kwamen en teveel naar haar keken of wat zeiden als een bedreiging en had steeds wegloop neigingen daardoor bij allerlei situaties.
Ze had nog nooit echt gelachen.
Na de eerste sessie was er direct een doorbraak waardoor ze eindelijk durfde een beetje bij zichzelf te komen.
Ze lachte.
Beneden bij de spiegel bekeek ze zichzelf en verbaasde zichzelf over haar eigen verschijning in de spiegel.
Haar handen gleden over haar gezicht.
Ze keek van de spiegel naar mij met stralende ogen.
Ogen die ze zelf nooit zo had zien stralen van zichzelf.
De sessies die volgden brokkelde haar wantrouwen naar anderen af.
Het gevoel door iedereen verstoten te zijn.
Niet gewenst. Niet geaccepteerd.
Het verdween langzaamaan naar de achtergrond. Haar leven kreeg weer zin ofwel werd zinvol voor haar.
Ze had geen zin meer om zich aan te passen.
Kreeg vanzelf de kracht ofwel gave om mensen te gaan doorzien. Overal.
Ze kreeg er plezier in.
Wat een wereld waar we in leven.
Wat een verkramptheid bij mensen overal.
Ze hoefde alleen maar rond te kijken en zag hoe mensen werkelijk zijn.
Zo mooi.
Het “openen” van haar ogen.
Het openen van haar eigen zijn.
Ze vroeg zich af wat er van haar terecht was gekomen als ze me nooit had gevonden.
Ik krijg dat vaker te horen al kom ik nooit met lezingen of wat dan ook buiten de deur.
Kleinschalig en direct is voor mij het belangrijkst.
Haar innerlijke groei is zo mooi geworden.
Een mooie jonge vrouw die haar weg stilaan heeft gevonden.
Waar vele volwassenen hun hoofd volledig in het zand steken over de (wereld) politiek.
Met haar jonge leeftijd volgt ze alles.
Bovenal ziet en begrijpt alles, omdat ze nu ook alles “door ziet”.
Haar stralende ogen.
Haar jeugdige volwassen zijn met een tikje jeugdige onbevangenheid.
Ze zat op mijn praktijk bankje in die houding en dat was eigenlijk een moment om de perfecte foto van haar nieuwe zelf te maken.
De jonge vrouw die zich zo eenzaam voelde en nog wel dat gevoel ervoer want wie was net zo door geresoneerd als zij om samen mee te kunnen zijn als partner en vriendin.
Een ding vergeten mensen.
We moeten niet een evenbeeld van onszelf hebben om daarmee om te kunnen gaan.
We moeten met onszelf als eerste om kunnen gaan.
Dan pas komen de personen in je leven die iets aan jouw leven toevoegen.
Getrouwd met een pure wetenschapper hebben we beiden onze eigen leefwereld, maar als je elkaar de kans geeft om ieder zichzelf te blijven en proberen elkaars leefwereld te aanvaarden.
Dan hoef je niet volledig gelijkgestemd te zijn wat velen denken te moeten zijn.

0
0
0
s2sdefault