De vrouw komt van ver.
Niet in kilometers maar op haar levenspad.
Bij de eerste telefonische sjamaanse sessie vertelde ik wat ik zag zonder dat ze mij vooraf had verteld waar ze mee zat in haar leven.
 
Ik zag dat ze liep in de mist met een dikke jas aan. Ze liep op een stenen pier.
De pier was smal.

Aan beide kanten beukten de zware hoge golven tegen de pier.
Ze bleef echter doorlopen.

Het was vreselijk koud en erbarmelijk weer. 
Met haar hoofd gebogen bleef ze doorlopen wetend dat de pier zou eindigen en in de zee terecht zou komen.
Het deerde haar niet.

Ze kon het einde van de pier niet zien. 

Het moment dat ze daar terecht zou komen was ook niet te zien en toch bleef ze doorlopen.

Het maakte haar niets meer uit.

Een diep verdriet voelde ik maar ook de innerlijke koude die niet op te warmen was.

Nog wat meer details vertelde ik haar en stopte.
Stil was het even aan de andere kant van de telefoon lijn.

 Alles wat ik had gezegd.
 De symboliek zoals ik merendeel van mijn sjamaanse sessies zie, herkende ze meteen.
 
 Haar partner waar ze zoveel toekomst plannen mee had was overleden.
 Met hem een deel van haar.


Het leven was zinloos.
De toekomst was zinloos.
De innerlijke koude niet op te warmen.

Ik begon direct daarna met de sjamaanse sessie.

Tijdens de sessie liet ik haar overleden man in haar gaan zodat ze hem weer even kon voelen en ervaren.
De levensenergie liet hij weer bij haar stromen waardoor de innerlijke koude verdween.
 
De liefde die ze voor elkaar hadden gehad.
De liefdevolle omhelzing.
 
De sessie was ondanks dat het telefonisch was, zeer emotioneel.
Ze was zo leeg gezogen.
Zo volledig haar weg kwijt geweest.
 
Na de sessie was ze rustig en heel blij.
De negatieve levensenergie was weg.
 
Verbaasd over de impact van wat ik had gezegd en daarna de behandeling, genoot ze nog even door om alles in zich te laten bezinken.
 
We vervolgde nog een paar keer een telefonische sjamaanse sessie.
 
Ze ging de weg omhoog.
Haar eigen levenspad bewandelen.
Merkte dat de toekomst weer open ging staan voor haarzelf.
 
Waar ze vroeger toch behoorlijk afhankelijk van haar partner was geweest. 
Veranderde in een vorm van zelfstandigheid maar vooral dat ze haar keuzes durfde te maken die ze nu vooral intuïtief doorkreeg.
 
In het najaar zei ik haar dat de tijd nu rijp was voor een nieuwe partner.
Dat haar overleden partner haar zou begeleiden.
 
Mooi hoe de liefde van een overleden partner de weg voor de toekomst mee helpt te begeleiden voor een nieuwe toekomst. Alleen en eenzaam achter laten blijven willen ze nooit.
Dat heb ik vaker gezien.

Nieuwsgierig vroeg ze hoe de nieuwe partner eruit zou zien.
Normaal doe ik hier vrijwel nooit uitspraken over tenzij ik duidelijk ergens een beeld van krijg.
Dan is dat persoon eigenlijk al in het energieveld van de persoon waar ik een sessie aan geef.
 
Een jongensachtige lach met donkere krullen zag ik. Het zou haar benieuwen want ze kon zich bijna niet voorstellen dat haar hart nog überhaupt ooit voor een andere man open zou kunnen gaan staan.

De maanden gaan voorbij en ik krijg een appje.
Ze vertelt hierin dat ze een nieuwe liefde heeft in haar leven.

De jongensachtige lach met donkere krullen....

De naam van haar overleden partner zit zelfs verweven in de achternaam van haar nieuwe partner....

Begrijpen doet ze het bijna niet zo overweldigend dat alles is en voelt.
Ze hoeft het voor zichzelf ook niet te begrijpen.

Ze heeft nieuwe plannen.
Volop energie.

Vooral....geniet ze van de vlinders en de kriebels...waarvan ze eerst dacht die nooit meer te kunnen gaan voelen....

0
0
0
s2sdefault