De dagen gaan voorbij.
De jaren zijn voorbij. Mijn vaders overlijden is nu ruim vier jaar geleden. Ik moet zeggen, dat ik nu pas echt m’n richting heb gevonden. Het was een zware klus om alles af te ronden en een nieuw leven als het ware te beginnen zonder mijn toegewijde en steun van mijn vader. 
Om zijn verhuur pand nu niet meer door zijn ogen te zien. Niet meer hyper alert wat een huurder zal gaan uithalen. Het direct na zijn overlijden volop gas geven is op weerstand gekomen. Het leven bestaat uit meer dan alleen werken. Mijn gezin staat bovenaan. Mijn lichaam en geest geven aan, dat het mooi geweest is. Ik kan niet iedereen blijven plezieren en mezelf de energie met bijbehorende vreugde blijven ontzeggen. De buurvrouw waar m’n vader heel wat ellende mee heeft gehad, heeft me toegevoegd aan de straat app. Grappig om te lezen hoe een bepaalde groep met elkaar omgaat. Zo anders dan in de straat waar ik woon waar de huizen niet gestapeld zijn en de straat twee keer zo breed. Ene kant begrijp ik hun reacties wel naar de huurders die erin zaten. Geweld voor het pand door Marokkanen. De vrouwenhandel door moslim meisjes in het pand. M’n vader heeft het nooit geweten. Ik wil volledig op de hoogte zijn wat er in en rondom m’n pand gebeurt. Rust en respect naar en voor elkaar. Mijn gezin is ook door alles gegroeid. Mijn zonen hebben zoveel geleerd. Ze zijn met m’n man mijn steun geweest met een paar goede vrienden/vriendinnen. Ook klanten die meeleefden. Zo lief. Dat maakt het leven zinvol. Ik kan best kritisch zijn, maar de essentie van het leven is liefde voor elkaar en naar elkaar. 


0
0
0
s2smodern