Ze is aan haar tweede vakantie begonnen in de twee maanden dat ze vrij heeft genomen van haar praktijk. 

Vakantie...zo ziet ze het niet al zien velen anderen het wel zo. 

Velen jaren heeft ze moeten doorbrengen met haar schoonfamilie in haar vakantie waar haar man logischerwijs graag bij zijn familie wilde zijn. Voor hem een genot. Van haar een amputatie om niet samen echt samen te zijn. Jaren, zeer velen jaren heeft het haar gestoord. Boos gemaakt. 

Voor hem was het gaan naar een vreemd land ook een amputatie van zijn familie die hij maar een keer per jaar zag.

Dus na boosheid en frustratie was ze tot de slot som gekomen, dat het een soort compromis zou worden. Hij zag zijn ouders of vooral zijn oude maar nog volledig kwieke vader elke dag. Zij genoot van de stilte om haar heen. De zon. De warmte vooral haar kleine Yorkshire Terriër Jolie mee. Het s net als met kinderen. Als zij genieten. Dan geniet jezelf ook en nog meer. Het kleine hondje wat ze samen met haar vader had uitgezocht en opgehaald zonder medeweten van haar man. Hij was er nooit mee ingestemd gezien de ervaringen die hij had met de Yorkshires die mijn ouders vroeger hadden. 

Het kleine toch ook al op leeftijd meisje genoot van de open lucht. De warmte. Het baden in de zee. 

Hoe anders als ze hier onder de douche moet. Zien genieten, doet genieten.

Haar verhuur loopt door. Nooit laat ze het los. 

Een oog en gevoel blijft er altijd op.

Na maanden van vervangingen van twee keukens. Meerdere werkzaamheden waar ze een oog op moest houden om de keukens leefbaar te houden voor de bewoners en de openbare ruimtes veilig te houden dus geen opeenstapeling van afval en nieuwe spullen. 

Perfectionisme van haar vader meegekregen al zal ze heus eens een steek laten vallen, maar nooit bewust.

Een bewoner zit haar al langere tijd niet lekker. 

Aardige jongen. Rustig al heeft ze hem er vanaf het begin op gewezen dat bas uit den boze is in haar pand. 

Wil je muziek luisteren. Doe dan maar een hoofdtelefoon op. Niemand moet overlast geven aan een ander. 

Dat staat hoog in haar vaandel.

Ze krijgt hem steeds door. Steeds zegt ze iets over hem tegen haar man. Hm. Er rommelt iets en ze ziet dat hij nog steeds geen huur heeft betaald.

Als altijd volgt ze volledig haar gevoel. Ze opent de lopende incasso die een Egyptische in zijn kamer heeft veroorzaakt. Het overzicht met de rente. De deurwaarderskosten en het feit dat het bedrag twintig jaar opeisbaar blijft, stuurt ze naar hem toe met de mededeling dat niemand van ons daar op zit te wachten. In de loop van de bijna twee jaar dat hij daar woont, weet hij wie hij tegenover zich heeft.

Ze voelt onrust maar ook een vreemde energie.

Zijn telefoonscherm is kapot en de smsn die ze heeft gestuurd kan hij natuurlijk niet lezen bedenkt ze later.

De zon schijnt door. De muziek aan beide kanten van haar door Nederlanders en Duitsers.

Gillende kinderen op het strand.

Opeens krijgt ze door om hem een Facebook bericht te sturen. Meestal worden die wel overal gelezen.

Ze stuurt hem alsnog de bijlage van zijn voorgangster van het incassobureau.

Vrij snel krijgt ze bericht terug, dat hij zeker wel zal betalen en erbij dat het de laatste maand is dat hij in de kamer verblijft aangezien zijn stiefvader is overleden. Onverwacht.

Hij bij zijn moeder gaat wonen en haar nu niet alleen kan laten.

Al die tijd, dat hij in haar pand woonde heeft ze nooit familie van hem gezien. Waarschijnlijk daarom had ze een zwak voor hem volgens haar zoon.

Tolereerde teveel van hem. 

Te jong op kamers en niemand die kwam kijken hoe het met hem ging.

Ze wist het. Ze voelde het nu. 

Hij wist dat hij te laat met opzeggen was. Zijn angst om mij dat door te geven met alles wat zijn leven overhoop gooide door het verlies waar zijn moeder doorheen moest gaan.

Ze bericht hem terug, dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Dat ze hem het beste wenst. Vooral de tijd die hij gaat krijgen met zijn moeder. 

Koester dat zegt ze. Het samen zijn. Ze voelt hoe de spanning van hem afneemt.

In haar thuis horen ze haar aan als ze er over vertelt. 

Argus ogen, maar de moeder in haar overheerst. Ze gunt hem alle geluk van de wereld en hoopt dat hij nog even de jaren kan inhalen met zijn moeder.

Daar draait het om.

Ze ziet wel wie zich als nieuwe huurder meldt. Al duurt het een of twee maanden.

Diezelfde avond zet ze de kamer op internet via haar telefoon.

De aanvragen stromen binnen.

Verwonderd ziet ze het aantal stijgen per dag naar ruim zeventig in een week.

Net geland en de dag erna staan bezichtigingen. 

Wat ze in veertig jaar verhuur is gewend, dat als je er met tien personen hebt afgesproken er maar een of twee komen ziet ze.

Wat ze de dag ervoor al had ervaren. Gevoeld.

De onrust en de chaos.

Dat er meerderen de kamer dolgraag willen hebben. 

De advertentie. Alleen voor een rustige man, trekt anti studenten huizen aan en ouderen die rust zoeken. Ze biedt ook gratis snel vrij kabel internet.

Prachtige locatie in de Hofstad gelegen.

Het brengt haar even van haar apropoh.

De afgelopen bijna vier jaar heeft ze veel geïnvesteerd in het reorganiseren van haar ouders en vooral haar vaders pand. Het was zijn creatie.

De gezichten van teleurstelling kent ze niet. Herkent ze niet uit haar vele jaren en oude verleden.

Met een vreemd en bijna schuldig gevoel gaat ze de avond in.

Haar beste vriendin zegt haar, dat mensen aan zichzelf denken en ik het me niet moet aantrekken.

Daar zit wat in, maar als de een twee uur vrij heeft genomen en een ander met zijn vader twee uur auto heeft gereden om juist deze kamer te willen hebben, doet haar veel. Anderen uren met de trein onderweg.

Het doet haar beseffen, dat haar vader haar een prachtig mooi pand heeft achtergelaten en dat ze het in zijn ogen zoals hij begon. Weinig geld en veel overlast door ervaringen. 

Ze heeft het pand haar eigen gemaakt. 

Zoals de makelaar taxateur tegen haar zei voor de verzekering waarde. Het pand heeft de tand des tijds goed doorstaan.

Ze zag haar vader keihard werken door haar ogen van het verleden, toen hij dat zei. Zoveel mogelijk het oude in ere houden. 

Zo ook heeft zij dat met haar pand maar ook me haar huurders gehouden.

Recht toe en recht aan is het leven niet.

Af en toe moet je meegaan in de wave van het leven.

Van jezelf en van anderen.

Dat maakt het leven zoveel makkelijker en vooral rustiger...

0
0
0
s2smodern