Maanden zijn voorbij...
 
Maanden dat er wordt geleefd en geademd alsof een ingrijpende gebeurtenis nooit heeft plaats gevonden.
 
De overgang van de energie van mijn levende vader naar de energie van hem vanuit de geesten wereld was voor mij als van als zelfsprekend.
 
Onze dagelijkse telefoontjes, gesprekken zijn omgezet in een sterke kosmische verbinding die het aardse overtreffen.
 
Mijn zoon, de jonge sjamaan had eerst problemen met het verlies van zijn maatje.
Zijn grote steun en toeverlaat.
 
Het leek hem, dat iedereen hem al was vergeten en het leven maar doorging.
Hij sloot zich in zichzelf op.
 
De mooie serene energie die hij altijd bij zich heeft.
Aandacht, maar vooral liefde voor alles en iedereen.
 
Algehele betrokkenheid...van wie heeft hij dat...draaide naar volkomen geslotenheid.
 
Door zijn opa een paar keer in hem te laten gaan.
Het contact te laten maken met hem.
Zijn energie te voelen.
Even met hem te kunnen praten zoals hij vroeger was gewend vanuit het aardse. 
Was voldoende om hem terug bij zichzelf te krijgen.
 
Toen mijn man op zakenreis was. Lag ik alleen in mijn bed.
Ik zag mijn vader en zei hem. Als je me iets te vertellen hebt.
Geef het me in een droom door.
 
Die nacht kreeg ik een sterke droom en de dag erna begon ik overgenomen door hem te schrijven.
De details die hij miste vanuit het verleden wat hij had gemist in mijn eerste boek.
 
Ik bleef schrijven en binnen 2 weken was mijn boek klaar.
Het moest eind februari klaar en gedrukt zijn.
 
Nu besef ik...hij had zijn reis gepland naar de Dominicaanse Republiek tot en met vandaag...de dag dat mijn boeken zijn binnen gekomen...gedrukt en wel.
 
Het tweede boek dat hij wilde dat het er zou komen, maar waar ik geen zin in had.
Het tweede boek wat nooit was gekomen als hij niet was overleden.
 
Mijn zoon, de jonge sjamaan met zijn open blik.
De licht blauwe ogen.
 
Is graag in mijn praktijk kamer.
De energie...de rust...
 
Ik zeg hem te gaan zitten. Doe de lichten uit.
Zijn opa is aanwezig en ik hoor dat er nu drie sjamanen in de kamer aanwezig zijn.
 
Ik kijk waar ik naar toe geleid word.
 
Ik voel de energie van mijn vader en hoor weer...en zie weer...The Circle of live...
 
Als klein jongentje was mijn kleine grote sjamaan gek op The Lion King...
Hij had een foto van de oude leeuw met zijn zoon op hem op zijn kamer jarenlang...niet wetend dat dit een sjamaanse symboliek was voor hem en zijn voorouders...
 
Ik ging kijken wat de geesten me door zouden geven.
 
Mijn vader was vol enthousiasme wachtend op wat zou komen.
 
Geleid door mijn vader en mij liet ik mijn jonge sjamaan afdalen...door zijn wortel van sjamanisme....de tussenweg voelend die ik ook ooit heb gevoeld...niets...zo'n heerlijke staat van zijn...niets voelen....
 
Daarna zakte hij af naar de voorouders van mijn vader en mij...de sjamanca...
 
Ze ontving de jonge sjamaan als een pasgeborene...
 
Als een ware grootmoeder nam ze hem in zijn armen...koesterend...haar sjamaan...onbevlekt...was in haar armen...
 
Ik zag haar lach...voelde haar diepe liefde en genegenheid naar haar kleinzoon...
 
Mijn vader en ik gingen steeds meer naar de achtergrond...
 
...Sjamanca gaf door, dat ze zijn leven lang zal zorgen en hoeden over hem...

0
0
0
s2smodern