De jongeman ken ik al meerdere jaren. 
Een zeer gevoelige jongen.
 
Hij groeide op en op een gegeven moment liep hij vast.
Zijn ouders zaten met wat te doen met zowel opleiding en hoe hij in zijn vel zat.
 
Het gevoel van lethargie. 
Alles was toch zinloos.
Waar hij ook aan begon.
 
Steeds kwam de weg naar zichzelf naar boven.
De groei naar zijn innerlijke zelf.
Daar had hij de tijd voor nodig.
 
Niet elke ouder is even blij met een kind dat deze ontwikkeling vertoond, omdat de school dan aan de bel gaat trekken.
Zijn gevoeligheid kon hij ook nooit accepteren.
 
Een tijdje heb ik hem niet gezien.
 
Zij boosheid en frustratie van maanden geleden had plaatsgemaakt volgens zijn moeder voor emotioneel loslaten.
Dat is een goede ontwikkeling.
 
Nu zat hij weer dat hij nergens het nu van inzag.
Geen zin had om ergens aan te beginnen.
Ik had eerder al angst om aan iets te beginnen bij hem gezien.
 
Tijdens de sessie laat ik zijn overleden broertje in hem gaan.
Zijn oudste broer overleed op zeer jonge leeftijd. 
Hij was daar zeer close mee geweest.
 
Ik krijg een beeld dat ze samen naar de donkere diepte zakken en hoor het liedje van de Titanic..."My heart will go on..."
 
De emotie is heftig. 
De tranen prikken achter mijn ogen.
 
Toen zijn oudste broertje stierf, stierf hij eigenlijk ook.
Hij is doorgaan leven...zijn hart was blijven kloppen maar het leven zelf had voor hem geen zinvol iets meer.
Wat je ook deed.
Uiteindelijk ga je dood.
 
Ik laat zijn broertje uit hem gaan en hij moet de energie van het diepe vastgehouden verdriet van de afgelopen jaren weg laten vloeien.
"Weet je hoe lang dat al geleden is," zegt hij.
 
Ja maar het heeft zijn diepste littekens gegeven.
 
Daarna laat ik weer zijn overleden broertje in hem gaan die hem vult met levens energie.
 
Mooi hoe de rust in hem keert.
Hij voelt zich "stoned" zegt hij.
 
Ik laat hem even met rust.
De tranen staan in zijn ogen.
Emotie's komen eruit.
 
Bij weggaan roept hij: "Ik wil leven!"


0
0
0
s2smodern